Blogs over ziek

Geschiedenis

Het is week vier van mijn persoonlijke lock-down. De eerste week was ik ongenadig maar ongetest ziek. Daarna heb ik de blaren op mijn handen gewerkt, het zweet onder mijn oksels ge(video)beld en mijn sociaal contact gedigitaliseerd. Ik heb geen adempauze gehad voor creativiteit of bezinning. Maar zoveel is duidelijk: depressief word ik hier niet van. Er wordt een stuk geschiedenis geschreven, we zitten er middenin, het kan alle kanten op. Ik vind het waanzinnig interessant wat er allemaal veranderen kan. De vastgeroeste mensenwereld lijkt ineens vol onvoorstelbare mogelijkheden. En ik hoef er mijn huis niet voor uit.

Naar blog

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met […]

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Winnen of leren

Nog even over Noa. Want ik kende mensen die gingen omdat ze wilden sterven. En ik kende mensen die stierven uit plotselinge wanhoop. Noa niet. Noa wilde leven. Ze schreef het boek ‘winnen of leren’. Ze verloor. Ik weet niet aan welk fundament ik moet trekken, welke slapende hond ik moet wakker schudden, welke schandpaal optuigen. Maar we zijn niet in oorlog, we kennen geen honger, en men zegt dat we zorgen voor degenen die gezorgd moeten worden. We lieten iemand die niet doodziek was, niet dodelijk gewond, iemand die wilde leven, onder onze ogen sterven. Iemand moet hiervan leren. […]

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Gekke kringen

Misschien verkeer ik in vreemde kringen, maar ik hoor regelmatig van mensen die niet in GGZ-instellingen opgenomen blijven omdat ze gedrag vertonen dat te gevaarlijk of te ziek zou zijn. Of niet worden opgenomen omdat ze te gecompliceerd zijn voor deze opname. Ook hoor ik van mensen die beginnen aan een euthanasietraject omdat er na opname geen andere zorglijn meer mogelijk is. Het zijn gewoon wat dingen die ik hoor zeggen, misschien alleen incidenten. Ik hoop dat het geruchten zijn. Dat er zorg verleend wordt aan wie zorg nodig heeft. Medemenselijkheid ongeacht protocollen; ik wou dat ik erin kon geloven.

Naar blog

Derdewereldland

Als lesbienne heb ik vaak hoofdschuddend naar Amerika gekeken. Soms had een homo geen recht om zijn doodzieke vriend te zien in het ziekenhuis, zonder familieband. Dan werd er een baby met rechtszaken afgetroggeld van zijn homo-ouders. Hoe kon het dat een democratie zo categorisch ontkende dat ze mensenrechten schond, de eigen onderbuikgevoelens belangrijker vond dan die van de buren, niet onderkende hoe erg ze mensen kwetste met het blijven verloochenen van wat een minderheid voelt? Pas toen de pietenoorlog begon besefte ik hoe blind ik zelf was. Sindsdien voel ik me vanaf half november niet thuis in dit derdewereldland.

Naar blog

Dichter

‘Er is geen dichter die beweert geen dichter te zijn,’ verkondigde de man. Ik had me een beetje afgeschermd vanwege de grote livegang op mijn werk. Ik had me ook afgesloten voor het congres erna, omdat het onderwerp psychische ziektes was. Maar deze man sprak over dichters, en dat gedeelte van mij was blijkbaar nog direct aanspreekbaar. Ik was het grondig met hem eens dat flirten met psychische problemen een dichter kenmerkt. En grondig oneens dat dat de grootste angst is. Maar bovenal was ik grondig een dichter. Wel een onkarakteristieke blijkbaar. Mijn waanzin jaagt mij geen angst meer aan.

Naar blog

Zin in

Ik steek mijn hoofd voorzichtig weer uit het bed, waar ik sinds vrijdagavond in heb gelegen, Niet zozeer ziek, meer ingestort. Soms is het lekker om jezelf vergetend een hele trilogie uit te lezen en nergens anders meer aan te denken. Maar nu is het zondag, binnenkort moet ik er toch weer uit, het huis begint vast te stinken, mijn vriendin weet niet meer hoe mijn stem klinkt en ik ben vergeten hoe ‘buiten’ voelt. Met stramme benen loop ik een rondje langs de plas. En dan snel weer terug naar huis. Functioneren, ik heb er nog geen zin in.

Naar blog

Ruimer hoofd

De prille zonnestralen zijn warmer dan verwacht. Ik ben nog licht in mijn hoofd van mijn vakantie. Thuis schiet ik in de stress als ik mijn agenda probeer te beheersen en de ontplofte kamer aanschouw. Ik moet denken aan wat een vrouw me eens zei, op de stoep van het ziekenhuis, terwijl ze medicinale wiet rookte. ‘Het maakt de pijn niet minder, maar je hoofd ruimer. Zodat je er omheen kan leven.’ Dat is wat zo’n reis ook doet, de paniek lost niet op maar de wereld verbreedt. Ik adem in en probeer vast te houden aan een wijd perspectief.

Naar blog

Verkouden

Mijn neus zit dicht en ik nies als een vulkaan. Het was een kwestie van tijd voordat ik dit virus ook meepakte, al een week klonken proestbuien als een slecht afgestemd ensemble door mijn huis. In mijn studie leerde ik ooit dat de hersengebieden van niezen en orgasme erg dicht bij elkaar liggen. Zo dicht dat sommige mensen het ene voelen als ze het andere doen. Ik hoor niet bij die gelukkigen. Dat is waarschijnlijk maar goed ook, ik zou me bij elke verkoudheid ziek moeten melden. Maar ik voel me nu wel uitgeput als na een wilde nacht.

Naar blog

Vaart

Ik heb een kleine buikgriep. Zoals de meeste van mijn fysieke ziektes voel ik het eigenlijk niet. Wie last heeft van haar menstruatie als ik, ongenadig door eczeem kan worden geveld, of dagelijks met vijfduizend angsten en donderwolken rond kan lopen, haalt haar neus op voor een virusje als dit. Letterlijk, dat wel. Ik blijf dit weekend gezellig dicht in de buurt van een wc. Alles rommelt vervaarlijk, maar ik kan misschien wel een keer iets van achterstallig werk inhalen. Als de rest van mijn leven met zo’n vaart zou gaan lopen als mijn darmen, had ik daar vrede mee.

Naar blog

Bloedzuigers tegen depressie

In de jaren 1900 was elke griep, of pest, op te lossen door wat bloedzuigers. Ik weet niet hoeveel mensen het hielp, hoeveel er stierven. Hysterie, de typische vrouwenziekte, kon worden genezen door een orgasme met een vibrator. Misschien hadden de chirurgijns niet altijd ongelijk. We zijn in de 21ste eeuw, maar wat betreft ziektes in de hersenen zijn we nog in de middeleeuwen. Neurologen kloten wat aan, en zijn deemoedig in hun weten. Deep Brain Stimulation, het stimuleren van hersengebieden met elektroden, is merkwaardig effectief voor psychiatrische stoornissen als dwang, depressie, zelfs anorexia. Waarom is niet helemaal duidelijk. Het […]

Naar blog

Zomerkoorts

Ik heb warme vlagen en koud zweet. Ik denk even aan de huisarts, maar daar kom ik alleen als ik eigenlijk in het ziekenhuis thuishoor. Of toen ik zo diep in depressie verstrikte dat ik elke zin in leven verloor. Het is vast een zomergriep, niet iets dat je er niet af kan slapen, niet door de zon uit kan branden. Het is jammer dat ik zo introvert ben deze zomer, maar ik ben ook trots dat ik mijn eigen grenzen aan leer voelen. Kwetsbaar durven zijn, ook daar staat de Prideweek voor. Nog even geen feest, maar lekker slapen.

Naar blog

Moe

Ik zit met twee zieke homo’s vandaag. Eentje achter zijn game om de wereld te redden, de andere met een dikke keel achter zijn computer om een verslag te schrijven. Het is gezellig vol, maar er past in mijn hoofd niet echt iemand meer bij. Ik ben moe, zo moe, waarschijnlijk omdat ik weet hoe druk de komende week wordt. Er zijn even te veel losse eindjes. Morgen maar eens het schema invullen wat ik wanneer ga doen. Mijn creatief-impulsief brein krijgt een allergische reactie op dingen als schema’s. Maar soms moeten dingen eens niet out-of-the-box maar op een rijtje.

Naar blog

Tachtig jaar

De kat speelt met een stuk plastic. Ze is in mensenjaren tachtig, maar dat is nog niet tot haar poezelige brein doorgedrongen. Mijn huishomo speelt zijn computerspel. Hij loopt tegen de dertig, maar ik vermoed dat hij dit op zijn tachtigste nog doet. Al is het maar om zich af te leiden van ziekzijn. Hij roept ‘weet je nog dat we tevreden waren met een stuk plastic? Nu moet het allemaal zo moeilijk.’ Ik luister half, druk met de fantastisch complexe en kinderlijk eenvoudige romanticus in me. Ik kan alleen maar hopen dat ik dit op mijn tachtigste nog voel.

Naar blog

Dagje gek

Ik ben te moe om de was te doen, laat staan de stapel werk die stiekem op me ligt te wachten. Van stressvolle tijden slaat mijn actiebereidheid dicht. Er speelt een eindeloze takenlijst door mijn hoofd en bij elk nieuw aandachtspunt trek ik me verder terug in mij. Ik meld me bij mezelf ziek met de mededeling dat ik vandaag gek ben. Ik vraag me af of dat een legitieme reden kan zijn. Soms is het zo druk in me dat ik helemaal niets meer doe. Altijd doen alsof je altijd kan doen werkt hooguit de helft van de tijd. 

Naar blog

Spiralen

Ik ben drie uur te laat op de brainstorm die ik zelf heb opgezet. De totale gedesorienteerdheid in tijd en ruimte doet wat alarmbellen rinkelen. Maar de teamdag is heel fijn, ik keek uit naar deze uitwisseling van ideeën. Ik merk dat als ik mijn gedachten vrijlaat, ze zich vastdraaien in vergelijkbare spiralen, en vraag me af of de winter zich in me heeft vastgebeten. Donkere dagen, teveel met jezelf zijn, te weinig drang naar sociaal contact. Pas thuis breekt het door. Buikpijn en opluchting. Ongesteldheid kan me op toch al slechte dagen ontzettend ziek maken, maar is gelukkig tijdelijk.

Naar blog