Blogs over zomer

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Teddy

Na een week toneelvoorstellingen vertrok ik naar Terschelling. Ik ben niet de leukste persoon als ik gespannen ben, dus het is goed om niet meteen weer aan werkstress, ritmestress en herfststress beginnen. Op het eiland is het zowel zomer als winter, afhankelijk van de minuut waarop ik rondzwerf. Ik hou wel van plekken waar het weer veranderlijker is dan mijn hoofd. Na een uitputtende fietstocht in de volle zon en vervolgens stromende regen nam ik een voorbeeld aan de locals en kocht ik een teddytrui. De LINDA kwam aan op het eiland, maar dat deert me niets. Ik ben incognito.

Naar blog

Zomerdood

Ik zit aan een prachtig meer in de volle avondzon. Twee honden bezoeken me om te zien of er resten zijn van mijn maal. Ze zijn niet de eersten. Ik vind ze niet meer eng. Ik stuur ze zonder pardon terug naar hun respectievelijke baasjes. Er is een lekkere koude bries en er blaast een concert van krekels en kikkers. Het is zomer. Ik glimlach. “Weet je wat ik echt zou willen?” fluistert mijn hoofd. “Dood.” Ik weet niet waarvandaan de stem komt. Het is niet waar. Maar het is niet weg. Ook daar heb ik gewoon mee te leven.

Naar blog

Rode-wijn-weer

Ik zit op dag negen van mijn alcoholvrije periode en het is echt rode-wijn-weer. Koud en guur en bijna-winter. Voor zomerse dagen is er tegenwoordig maagdelijke aperitiefkeus te over, alles met gember of peper of grapefruitsap glijdt goed naar binnen, en anders is er prima alcoholvrij bier en gin. Zelfs de lichte alcoholvrije bubbeltjeswijnen gaan er nog wel in. Maar rode wijn, ik ken gewoon geen alternatief. De trek waait zoals altijd wel weer over. Maar rode-wijn-weer, daar heb ik een hekel aan. Nog een beetje extra in maart. Ik denk dat ik maar aan de thee of chocolademelk ga.

Naar blog

Warme-zonder-truien-dag

Het is vandaag warmetruiendag. De kachel ging op diverse werkplekken een graadje lager met het idee dat er om warm te blijven dikke kabeltruien aan konden worden gedaan. Een jaar geleden zaten we nu in de uitlopers van de Siberische wolf of Russische beer en waren er drie fleecetruien nodig. Vandaag kon ik mijn winterjas thuislaten. Mijn lange mouwen en legging ook. Het was meer zomer dan een gemiddelde augustusdag, ik kwam thuis met rode konen en een nog witte maar zongebrande tintelende huid. Hopelijk laat het hoge Noorden zijn monsterlijke dieren ook de rest van deze maand lekker thuis.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Tekenen

Mijn balkon was dit najaar een oven. De maanden ervoor leek het nog het meest op een actieve vulkaan. Dat vond ik toen best jammer, maar op deze zonnige decemberdag heerst er de aangename temperatuur van een Canarisch Eiland. Als ik het huis nog niet had gekocht tekende ik er opnieuw voor. Om drie uur valt de schemer in en ik sleep een schuurmachine, drie kwasten en verf de badkamer in. Het huis ruikt naar lak en ik ben naast aarzelend winterbruin nu ook versierd met witte strepen die alleen in terpentine zijn weg te weken. Het staat me goed.

Naar blog

December

Ineens is het december. Maand van kale takken, koude voeten en donkere luchten. Maand van de feestdagen omknellende melancholie. Een maand die elk jaar sneller lijkt te komen dan het vorige, en elk jaar korter lijkt te duren. Hoe meer ik er gehad heb, hoe minder diep de sporen van de wintermaanden, maar ik kan niet zeggen dat ik er echt blij mee ben. Ik weet niet altijd zo goed wat ik met mijn leven moet, dat maakt me in de winter triest. In de zomer maakt het me vrij. Aan die wetenschap klamp ik me de komende weken vast.

Naar blog

Het gaat

Het was vanochtend nog nacht, en een natte bovendien. Het kan niet altijd zomer zijn, zelfs niet als de hele wereldbol ettelijke graden in temperatuur stijgt. Misschien had ik de druilerigheid wel gemist, en anders had de lavendel op mijn balkon dat wel. Mensen stappen snel door de grijze lucht met dikke zwarte jassen en gerafelde donkere paraplu’s. Allemaal in schutkleuren, behalve ik. Mijn telefoon is naar de dokter, mijn afspraken beginnen laat en verder gebeurt er niet zo veel. Het was vanmiddag nog steeds natte nacht. Een medepassagier vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel dat het gaat.

Naar blog

Streken

De wereld geeft nog een voorschot van de komende lente, of een overschot van de overvloedige zomer. We fietsen naar een terras aan een meertje voor een cappuccino. Daarna naar huis voor een koffie op het balkon, waar we tien foto’s voor ons boek selecteren. ‘s Avonds is de warmte nog niet gaan liggen, dus doen we de kaasfondue buiten. Daarna haal ik eten dat mijn zus over heeft uit een te goed gevulde ‘to good to go’-zak (als je het nog niet kent, download de app). Een wilde zaterdag anno 2018. Maar wil niet iedereen eigenlijk zijn streken afleren?

Naar blog

Andere pride

In de meeste delen van het land zijn we trots in de zomer, maar RotterdamPride valt tegen oktober aan. Het is rustiger hier, minder mensen, minder extravagantie. Gewoon je normale kloffie en vooruit, een regenboogvlag om je schouders. Ik ken veel minder mensen dan in Utrecht, of Amsterdam. De mensen die ik ken komen uit het verleden, ze raken een vergleden herinnering van iemand anders die ik ook ooit was. Het veroorzaakt een vreemde tinteling. Cognitieve dissonantie. Een beetje als die kerstboomwinkel tegenkomen. Ik weet wel dat kerstmis bestaat, maar alleen in een andere, alternatieve realiteit dan die van vandaag.

Naar blog

1 + 1 = 3

Mijn nieuwe toneelseizoen gooit alvast roet in mijn volgende zomervakantie. Mijn verhuizing gooide roet in die van dit jaar. Mijn trein stopt in Nieuwerkerk en rijdt dan terug. Drie keer overstappen, twee uur. Dit spoor is eind oktober een week echt buiten gebruik. 1 + 1 is soms 3. Ik gooi de werk-aan-het-spoor-week leeg van vergaderingen nog voor ik via binnendoorwegen aankom. Ik had nog net wat dagen over om rond kerst vrij te zijn, maar waarom zou ik? Ik vind er toch niets aan. Minder dan een maand, reken ik uit, en dan kan ik zomaar ineens op vakantie […]

Naar blog

Iets gelezen

Ik las ergens dat IQ in de nazomer en herfst piekt. Zodanig dat mensen op de Alzheimergrens rond september gezond zijn, terwijl ze een half jaar daarvoor voor de test zijn gezakt. Mijn eigenschappen fluctueren ook met het jaargetijde. In de winter voel ik me een kluizenaar, in de lente een veertje in de wind, in de zomer gaat alles traag, in de herfst ben ik bespiegelend. Dat lijkt me niet hetzelfde als intelligent, maar misschien werkt het wel goed op een test die dat zegt te meten. Ik heb nu in ieder geval ergens iets gelezen, en daarover nagedacht.

Naar blog

Zomerchagrijn

Ik ben chagrijnig en ik heb niet echt een aanwijsbare reden. Misschien is het omdat het op werk nu wat rustiger is, het huis driekwart af is,  mijn manuscript ingeleverd. Ik ben de rust het niet meer gewend. Verder korten de dagen wat en heb ik het ook al een keer heel koud gehad. Normaal gesproken begint mijn zomervakantie eind deze week, maar dit jaar ga ik met alles wat gedaan moest worden, niet. Dat is niet erg, maar straks ben ik jarig en gewoon in Nederland. Ik denk dat ik het dan het meest zal missen, mijn Griekse zomerstrand.

Naar blog

Rafelen

Het is eind juli en het meer voor het raam wordt steeds groener. Het huis is af en toe leeg en dan meteen weer vol, af en toe strak afgewerkt en dan meteen weer gekreukt. Ik ben moe en ongesteld en het is heet. Het wordt straks boven de dertig graden, wat betekent dat ik ergens in de wanordelijke kleren mijn vestjes moet zoeken. De temperatuur van mijn werk heeft een omgekeerd evenredig verband met de temperatuur buiten. Het is midden zomer, mijn hoofd is stoffig plakkerig als de avondlucht. Het huis rafelt aan de randjes. De zon blaast door.

Naar blog

Macho

Ik heb mijn vaseline thuisgelaten om gedoe bij de douane te voorkomen. Een vergissing, blijkt zodra in het Italiaanse zomerweer mijn bezwete dijbenen elkaar openschaven. Een van die problemen van welgevormdheid waar je vrouwen zelden over hoort. Vaseline verkopen ze niet. Ik volsta met elke twee meter crème tussen mijn benen smokkelen, tot ik in een Farmacia een tube vet van een dokter in handen krijg. Ik vraag me af hoe mensen in dit droge land het zonder smeermiddel doen, tot ik bij de supermarkt naast een twintigtal condoomvariëteiten een massageolieassortiment aantref. Zorgzaamheid verpakt in machogedrag; Italië in een notendop.

Naar blog

Zonnig

Het weerbericht zegt iets over een warme dag, de ochtendlucht zegt iets over een druilerig begin van de week. Ik sta dan ook twee uur later, na een werkbezoek, in een winterjurk met gevoerde laarzen te knipperen naar de strakblauwe lucht. 2018, waarin de winter startte in februari en die daarna zo plots aan een eindeloze reeks vroege zomerdagen begon, dat ik nog steeds niet geloof dat ik die laarzen echt thuis kan laten. Deze dag ging snel om, ik at in de zon, er waren wat hobbels maar geen grote gaten. Ik heb vandaag dus, kortgezegd, niets te klagen.

Naar blog

Halverwege

‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht. Ik heb geen zin om stukken te schrijven. Ik heb nog net zin om buiten in de zon te zitten, maar wil er geen paar meter voor lopen. Ik voel grote stress wanneer ik denk aan taken die op me liggen te wachten, al zijn dat kleine taken met een behapbare deadline. Ik voel angst als ik moet repeteren. Werk en huisbezichtigingen putten me meer […]

Naar blog