Zwarte geschiedenis

Ik lees ‘een keukenmeiden roman’, over gekleurde hulpen die witte kinderen opvoeden in het gesegregeerde Zuiden van Amerika. Een paar dagen geleden overviel me ineens een honger naar slavernijboeken, en na drie hartverscheurende slavenverhalen was dit een balsem voor mijn ziel. Op weg naar een nieuw begin. Vraag me niet waarom ik ineens honger had naar zwarte bladen in de westerse geschiedenis. Ik denk dat ik soms moet reflecteren aan hoever we al gekomen zijn en dat mensen van alle tijden onmenselijk zijn. Geschiedenis maakt de wereld groter. Het zet alles waar we over zeuren in een veel breder perspectief. 

Automatische concepten
8-juni-zwarte-geschiedenis

Koop mijn boeken


Bekijk op bol.com

2 reacties

  1. Ik las daar pas ook een boek over. Heel indrukwekkend vond ik het. Het kan heel goed zijn om soms weer even in de geschiedenis te duiken. Overigens valt mij in veel boeken over slavernij op hoe groot de liefde en zorg voor elkaar is in de slavenverblijven.

    1. Ja het zijn enorm intense boeken over liefde en saamhorigheid in de meest benarde omstandigheden…. misschien is dat wel de aantrekkingskracht. Maar als witte vrouw voel ik me na het lezen vaak naar over mijn geschiedenis. Zelfs de ‘goede’ slavenhouders zien mensen als bezit, het is heel raar om je dat voor te stellen. En zelfs de Noordelijke mensen die tegen slavernij zijn lijken te discrimineren.

      En van de Amerikanen afstand nemen gaat nog een beetje, maar een boek over Nederlands-Indië slaat me altijd finaal van de kaart. Vooral het stuk als het geen slavernij is, maar uitbuiting, en we na de tweede wereldoorlog onze voormalige slaven gaan uitmoorden in onze koloniën. Dat is niet eens mijn grootouders’ tijd maar mijn ouders…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *